Dla mnie odpoczynkiem jest przebywanie na łonie natury tzn. wspinanie się po drzewach, jazda rowerem po mało uczęszczanych drogach, bieganie, granie w piłkę. A najlepsze to jest pływanie w rzece, jeziorze, zalewie, na basenie nie ma takiej frajdy.

Ja osobiście lubię odpoczywać czytając książki, lub wybierając się na dłuższą, zwykle jednodniową “wyprawę” na rowerze. Szczególnie to drugie działa na mnie bardzo pozytywnie jeśli chodzi o zmniejszenie stresu. Książki za to wyzwalają we mnie nowe pokłady pomysłów, dlatego zawsze mam w pobliżu siebie jakąś kartkę i coś do pisania aby je zapisać i po skończeniu czytania wrócić do nich.

Trochę bez sensu te sugestie. Są ogólne. Może coś bardziej motywującego?

Testuję aktualnie różne formy, na zmianę z pracą. Jak coś wypracuję dokładnego (jakiś cykl odpoczynku) napiszę.

To ważne pytanie, lub, nieco je zmieniając - dlaczego nie potrafimy odpoczywać? Jako psychoterapeuta wiem, że większość moich klientów prawie nie odpoczywa, z wyjątkiem fizjologicznego snu, a niektórzy i wtedy pracują… Myślę, że jest wiele odpowiedzi, a krótko skupię się na jednej. Niestety, nasz obecny świat hołduje produktywności, efektywności i aktywności. Nawet odpoczywać wypada… aktywnie. Każdego dnia “trzeba” coś po sobie zostawić. Jesteśmy daleko od natury, a natura odpoczywa, popatrzmy choćby na rytm przyrody zimą. Uważam, że większą od aktywności sztuką jest naprawdę NIC nie robić, wycofać się, asymilować przeżycia, pobyć samemu. Trzeba w tym celu nieco uspokoić naszego wewnętrznego krytyka, który popędza. Natura nie lubi jednostajności. Jest czas działania i powstrzymywania się od niego. Wtedy działanie będzie mogło być naprawdę twórcze.