Kochaj i szanuj swoje życie

12
listopada
2008

Kochaj i szanuj swoje życie

Niniejszy wpis chciałbym zadedykować dwóm osobom - Gosi i Emilowi, moim przyjaciołom, którzy wczoraj tragicznie zginęli w wypadku samochodowym. Ten wpis nie będzie należeć do optymistycznych, ale taka lekcja pokory z pewnością przyda się wielu osobom. Ktoś mógłby powiedzieć, że blog nie jest miejscem, gdzie porusza się takie tematy - zwłaszcza taki blog. Ja jednak uważam inaczej - tym bardziej, że bolesne sprawy (zwłaszcza, jeżeli dotyczą nas osobiście) uczą niesamowicie dużo. Przychodzi wtedy taki moment, że cały świat się zatrzymuje, a myśli błądzą jak oszalałe wewnątrz nas. Pojawiają się refleksje, wspomnienia, analizy… Dla Gosi i Emila jest już niestety za późno, ale chciałbym poruszyć tutaj bardzo ważny temat. Temat, który traktowany jest przez 90% społeczeństwa po macoszemu. Mam tutaj na myśli miłość do własnego życia, do siebie samego.

Każdy z nas przychodzi na świat po to, aby coś w życiu osiągnąć, czegoś doświadczyć, dołożyć malutką cegiełkę do tego, co już istnieje. Dostajemy równe szanse - cenny dar nazywany życiem oraz czas, którego każdy ma tyle samo. Abstrahując już tutaj oczywiście od tego, że ktoś może urodzić się nie w pełni sprawny umysłowo czy też fizycznie. Abstrahując nawet od tego, że niektórzy z nas mają wyśmienite warunki życiowe od małego, podczas gdy inni muszą wiele wycierpieć. Historia pokazuje jednak jasno, że każdy z nas ma równe szanse na to, aby osiągnąć w życiu sukces i zasłużyć się dla świata. Obojętnie jak wielka będzie ta skala. Niektórzy otwierają gigantyczne przedsiębiorstwa, jak chociażby Bill Gates - założyciel Microsoft, firmy, która zdecydowanie zmieniła świat technologiczny na lepszy. Inni z kolei osiągną coś małego. Na tyle małego, że niekiedy jest to niezauważalne dla większości społeczeństwa. Dopiero z czasem okazuje się, jak wielką miało to wartość.

Musimy nauczyć się żyć. Musimy nauczyć się kochać samych siebie. Musimy nauczyć się znać swoją wartość. I - wreszcie - musimy wiedzieć, że wszystko, co w życiu robimy, ma swój ukryty sens i znaczenie. Jeżeli odpowiednio wcześnie nie zdamy sobie z tego sprawy, to czasami może być już za późno. Wczorajszy dzień uzmysłowił mi to w okrutny sposób. Chwila nieuwagi, błąd kierowcy i ginie kilka osób - w tym najbliżsi. Chciałoby się cofnąć czas, zrobić coś, aby temu zaradzić. Ale to nie jest możliwe - wszyscy o tym wiemy, a zarazem prawie wszyscy przypominamy sobie dopiero wówczas, gdy jest już za późno. To jednak nie wszystko - można powiedzieć, że to dopiero początek. Gdy odchodzą nasi najbliżsi, to umysły zaczynają płatać nam różne figle. Zapewne reakcje zależą od przeszłych doświadczeń, połączenia aksonów itd. Upraszczając jednak sprawę, jest to kwestia naszej psychiki. Rodzina może zareagować bardzo różnie. Nie chciałbym jednak zagłębiać się w kwestie natury prywatnej. Moim zamierzeniem w tym momencie jest jedynie dać do myślenia wszystkim tym, którzy - w mniejszym bądź większym stopniu - nie szanują swojego życia.

Miniona noc była dla mnie niesamowicie ciężka. Ktoś może powiedzieć “Rozumiem Cię, przeżyłem coś podobnego X lat temu”. A ja powiem, że to nieprawda. Nie da się zrozumieć tego, co czuje inny człowiek. Gdyby się dało, to każde uczucie (bez względu na to, czy jest to miłość, ból, nienawiść, radość, czy cokolwiek innego) nie byłoby nic warte. Gdy tak sobie teraz pomyślę, że rozmawiałem w niedzielę z kimś, kogo we wtorek już nie ma wśród nas (i nigdy nie będzie), to nachodzą mnie głębsze refleksje na temat tego, że powinniśmy spędzać z naszymi bliskimi tak dużo czasu, jak tylko się da. Że jeżeli mamy komuś do powiedzenia coś ważnego, to powinniśmy to zrobić jak najszybciej - bo jutro może być za późno. I to nie jest tylko głupie gadanie, czy też przenośnie. Jest to brutalna prawda, która może zaskoczyć każdego z nas.

Co takiego chciałem osiągnąć tym wpisem? Hmm… dobre pytanie. Przede wszystkim chciałem zmusić Cię do refleksji na temat tego, ile znaczysz sam dla siebie. Oprócz tego chciałem zachęcić Cię do tego, byś jak najszybciej powiedział coś ważnego osobie na której Ci zależy - na pewno tłumisz w sobie już takie przesłanie i odkładasz je. Nie rób tego! Przekaż to najszybciej, jak to tylko jest możliwe. Kolejna sprawa, którą niesie za sobą ten post, jest bardziej prywatna. Chciałem uczcić pamięć Gosi i Emila, bo to byli naprawdę fantastyczni, pogodni i życzliwi ludzie. Bardzo mi przykro z powodu tego, co się stało. Mam w sercu ogromny ból i żal do sytuacji / okoliczności / wszechświata / stwórcy (nazwij to jak chcesz w kontekście własnej wiary), że tak się stało. Przepraszam z miejsca, jeżeli ten tekst jest trochę dziwny i nieskładny. To efekt tego, co czuję [*] [*]

Napisane przez: Adam Hycnar

Komentarze

Autor: MOnia.
12 listopada 2008 o godz. 10:02

nie każdy wie jak cenne jest życie dopóki nie dosięgnie go coś strasznego… niekiedy to krzywda innych … czasem tez nasza… ale wiesz ze ludzie to takie stworzenia którzy uczą się na błędach… nie koniecznie czyiś… bardziej chyba swoich… chociaż i to nie pomaga… zapalę lampki za Twoich przyjaciół [*][*]

Autor: Ewa.
12 listopada 2008 o godz. 12:07

O kruchości i przemijalności naszego życia wiem od dawna. Każdego wieczora myślę o tym, że oto znowu zbliżyłam się do kresu. Myśl o śmierci towarzyszy mi wszędzie, a mimo tego nie mogę się z nią oswoić i nie wiem, czy zdążę z tym kiedykolwiek.
Znam ból odejścia najbliższych. Pustka i zdziwienie, że jak to możliwe? I upływający czas wcale tu nie pomaga. Strata boli bardzo długo.
Masz rację! Nie należy odwlekać z mówieniem ludziom, że ich kochamy, że im dziękujemy, że ich przepraszamy! Nigdy nie wiadomy, czy ich znowu zobaczymy…
Trzymaj się!

Autor: Levis.
12 listopada 2008 o godz. 22:32

Właśnie szukam takich blogów jak Twój, dodałem go do Ulu ale trafiłem akurat na ten smutny wpis. Ponieważ cenię bardzo rozwój osobisty, poszukiwanie filozofii życia więc tym bardziej cieszę się że tu trafiłem. Nic nie dzieje się bez przyczyny, to jedna z filozofii (zatem nie bez przyczyny trafiam tu w takim momencie). Wszystkie zdarzenia mają na celu nauczyć nas czegoś, to inna. Fizycznie umieramy ale nasz główny składnik nie umrze nigdy, następna. Jedno życie na skali nieskończoności to mgnienie oka. Potem jest następne życie i… W przerwie między życiami obcujemy z tymi samymi istotami duchowymi z jakimi byliśmy związani za życia, co więcej w następnym życiu powstaje układ w którym zaangażowane są wciąż te same emocjonalnie związane ze sobą istoty tylko w innych konfiguracjach. Zatem przerwa w obcowaniu z nimi to tylko ten krótki czas dzielący ich śmierć od Twojej. Nie berz tego dosłownie, życzę Ci jeszcze 100 lat życia. Życie wydaje się strasznie ciężkie i niezrozumiałe tylko do czasu. Życzę wszystkim żeby doszli do tego momentu, po przekroczeniu którego zrozumienie pozwala skupić się jedynie na rozwoju i ze spokojem patrzeć w przyszłość. Boimy się tylko tego czego nie znamy. Oczywiście takie zdarzenia destabilizują na jakiś czas naszą równowagę, tego nie da się uniknąć i dobrze bo czymże jest bezrefleksyjne przejście do porządku dziennego po takim zdarzeniu? Im cięższe gatunkowo wydarzenie tym głębszą refleksję powinno wzbudzić. Nie potrafię czuć tego co Ty czujesz w tym momencie bo nie jestem Tobą ale potrafię czuć podobnie na podstawie podobnych własnych doświadczeń. Świat jest miejscem zamieszkanym przez istoty, które na moment zatraciły pamięć o swoim pochodzeniu dla pewnego określonego powodu. Nic nie dzieje się bez powodu choćby wydawało się czasem że w nijaki sposób nie można odnaleźć sensu. Jesteśmy na scenie a sens tworzy dopiero to co dopełnia część widoczną życia i znajduje się za kulisami. Gdybyśmy widzieli i to i to, nie byłoby gry zwanej życiem i impulsu do rozwoju. Największym dualizmem wśród milionów niezliczonych dualizmów jest brak działania kontra rozwój. Można albo zastygnąć w nieskończonym bezruchu albo poruszyć koło i pobiec ścieżką w stronę rozwoju. Z tego wynika wszystko co napisałem powyżej. Z tego wynika, że jakim by ciosem nie była dla nas śmierć najbliższych, ma ona sens i nie jest w żadnym wypadku ich końcem. Nie musisz wierzyć w żadne powyższe słowo, może się to kłócić z Twoim światopoglądem, to nie jest w tym momencie istotne. Przyjmij wyrazy szczerego współczucia. Pozdrawiam.

Kochaj i szanuj swoje życie

Komentarze

Zostaw komentarz

Podgląd komentarza:

Reklama

Ostatnie posty

Zaprzyjaźnione strony

Kategorie

Linki

Kursy

Blogi partnerskie

Tagi