Dziś chciałbym podzielić się refleksją, jaka co jakiś czas do mnie wraca. Szczególnie gdy oglądam serial, film lub w coś gram, przypominam sobie, że… to nie jest moje życie. To chłonięcie i odgrywanie cudzego scenariusza, strata czasu, energii i można powiedzieć - własnego życia.

Nie mogę jednoznacznie powiedzieć, czy filmy, seriale lub gry są złe. Z pewnością można z nich wiele wyciągnąć, dlatego ten wpis nie ma być jednoznaczną krytyką. Doceniam kulturę i czerpię z niej, jednocześnie czasem idę zbyt daleko i tracę na nią czas, nie czerpiąc tyle ile bym mógł, a jedynie gapiąc się w ekran.

Dobra kultura, zła kultura.

Życie to nie tylko praca, jest w nim miejsce na odpoczynek, naukę i rozwój intelektualny - książki, filmy, gry, seriale i wiele innych elementów kultury są źródłem rozrywki, a czasem mądrości, dlatego ich nie odrzucam. Jednak kultura ta niesie ze sobą pułapkę.

Pułapką obecnej kultury jest pokusa, by skupić się na tym co nie jest realne. Wejść w świat bohaterów, skupić się na ich życiu bardziej niż na własnym. Problem ten rośnie, gdyż rozrywka stanowi ważną gałąź gospodarki. Kultura jest coraz bardziej komercyjna, a by się opłacała, musi przyciągać i przywiązywać do siebie odbiorców. Im więcej uwagi poświęcanej jest filmowi, tym większy zysk, im więcej i dłużej gracz gra w internecie - tym większe są korzyści firmy, która ją stworzyła. Kultura popularna często nabiera więc charakteru używki, przywiązując do ekranów tysiące osób.

Można nałogowo oglądać seriale, lub nieprzerwanie grać w sieci - jest to ta sama pułapka niezależnie od formy. Nałogiem w kulturze może być cokolwiek co nie prowadzi do wzrostu a jedynie mami, daje chwilę dobrego samopoczucia wytracając cenne godziny życia.

Sztuczny świat

Często zdarza się, że choćby na chwilę, zapominamy się w stworzonym przez artystę świecie. Słuchamy opowieści o bohaterach i zachwycamy się ich historią. A w tym czasie nasze, niepowtarzalne życie powoli przecieka nam przez palce. Zamiast chwytać je pełnymi garściami poprzestajemy na cudzych doświadczeniach, słuchamy o naszym wymarzonym celu podróży godzinami, zamiast wziąć się w garść i zrealizować ten cel.

Czy rzeczywiście tego chcemy? Czy rozrywka ta jest warta naszego życia? Jesteśmy szczęśliwi, a może tylko zaciekawieni?

Weź swoje życie i zachwyć się nim

Możemy narzekać, że inni mają więcej lub łatwiej przychodzą im sukcesy. Ale możemy także zachwycić się tym co mamy, docenić nawet drobne sukcesy i skupić się na rzeczywistym świecie, zamiast na wyidealizowanym wirtualnym wszechświecie w grze, filmie czy książce.

Kultura może być dla nas źródłem mądrości i wiedzy, inspirując nas do własnych przygód, przeżyć i marzeń. Nie poprzestawajmy na tym co inni robią i o czym opowiadają.

Piszmy własną historię.

Tracenie czasu wszystkim nam przychodzi łatwo, oczywiście pomijając pracocholików - jednak czy umiemy wykorzystać czas by być naprawdę zrelaksowanym. Wypoczynek fizyczny i psychiczny  nie zawsze przychodzą z wylegiwania się w łóżku do późna, często przyjmowane schematy wypoczynku mogą wcale nie dodać nam energii, jak więc spędzić czas urlopu, lub weekend?

Wiele czasu tak naprawdę tracimy bezproduktywnie, a co gorsza wcale przy tym nie odpoczywamy.

Co zrobić żeby naprawdę wypocząć? To tylko kilka sugestii - ale jestem pewien, że możesz odnaleźć coś dla siebie:

• Odpocznij w inny sposób niż pracujesz - praca fizyczna? Odpoczynek przy książce. Praca przy komputerze? Idź na rower.
• Zadbaj o dietę - zdrowe jedzenie, oczyszczenie organizmu i lekkie posiłki ułatwią powrót do sił.
• Zmień temat rozmyślań - skup się na odpoczynku i sprawach nie związanych z pracą.
• Zrób coś co lubisz  - poświęć chwilę na hobby i swoją ulubioną zabawę.
• Wyśpij się - pozwól organizmowi zregenerować się w pełni.

Co więc jest właściwym odpoczynkiem? To co sprawia że TY odpoczywasz.

Nie przyjmuj cudzego sposobu odpoczynku, znajdź to co Ciebie relaksuje i motywuje do dalszej pracy.

Tak jak pisałem już wcześniej, jedną z przyczyn porzucania przez nas naszych projektów - a co za tym idzie, często nie osiągamy przez to naszych celów i marzeń- jest brak wytrwałości i utrata entuzjazmu do pracy.

Im większy i bardziej wymagający projekt, tym prawdopodobieństwo wypalenia się jest większe. Jednak moim zdaniem możemy podjąć pewne działania, zmniejszające ryzyko utraty zapału i co najgorsze, porzucenia pracy tuż przed pojawieniem się efektów.

Co możemy zrobić, żeby zachować entuzjazm?

• Przed przystąpieniem do pracy określ dlaczego chcesz zrealizować ten projekt, napisz, co dzięki temu zyskasz, dlaczego akurat to;
• Określ jasny punkt wyjścia - kiedy uznasz że projekt nie wypalił - do czasu osiągnięcia tego punktu nie waż się poddawać!
• Podziel projekt na różne etapy, wyznacz konkretne cele po drodze, tak by osiągać zamierzone cele jeszcze przed ukończeniem projektu - to dodatkowy bonus dla Twojego samopoczucia.
• Przyznaj sobie nagrody za ukończenie etapu - pozwól sobie np. chwilę odpocząć, wyjechać na weekend lub wymyśl coś innego, co najlepiej pasuje do Ciebie;
• Poszukuj stale pomysłów, jak robić lepiej to co aktualnie realizujesz, może znajdziesz akurat te informacje, dzięki którym projekt nabierze rozpędu;
• Pracuj w przyjaznym środowisku - niech realizacja projektu stanowi formę przyjemnych ćwiczeń - a nie mozolnej pracy;
• Doceniaj siebie - staraj się dostrzec jak wiele już osiągnąłeś;
• Ucz się - wyciągaj wnioski i zapisuj je, w każdym momencie realizacji projektu, dzięki temu zyskasz know how - wart często więcej, niż same końcowe efekty;
• Pamiętaj o zdrowiu i rodzinie - nie zaniedbuj innych wartości poza pracą - wydziel określony czas na dbanie o siebie i bliskich.

To tylko kilka pomysłów jak uniknąć wypalenia - jeśli masz jakiś własny - napisz go w komentarzu

Bez znajomości swojego celu, bez określenia swoich marzeń, trudno być prawdziwie wytrwałym. Bez zrozumienia swoich potrzeb i pragnień, możemy pracować dużo, jednocześnie niewiele osiągając, a co gorsza tracąc siły i zapał.

Dlatego warto raz na jakiś czas zastanowić się na nowo.

Dziś podam tylko listę pytań, nie są one proste, ale są niezwykle istotne:

• Kim jestem?
• Czego pragnę?
• Jakie są moje marzenia?
• Jakie są moje potrzeby?
• Bez czego nie mogę żyć?
• Co chcę osiągnąć?
• Jak widzę siebie za 5, 10,15, 20 lat?
• Jak chcę wpłynąć na siebie, innych, a może świat?
• Co jest dla mnie istotne?
• Jakie są moje wartości?
• Dokąd zmierzam?
• Co robię, aby osiągnąć cel?
• Co odciąga mnie od celu?
• Co jest dla mnie szczęściem?

Nie ma jednej odpowiedzi na te pytania, są one tak trudne, że wielu skłaniają do poszukiwań Boga, a wciąż tylko garstka ludzi wie, jak na nie odpowiedzieć. Pamiętaj, to są Twoje odpowiedzi. Nikt Ci ich nie zastąpi gotowym szablonem.

Ten wpis to niemalże case study prowadzenia bloga.

Jak wiadomo, prowadzenie bloga to zarówno forma promocji, wyrażenia siebie, jak i po prostu praca nad treścią. Nic więc dziwnego, że bardzo wiele ciekawych blogów przestaje być prowadzonych.

Dlaczego porzucamy nasze zamierzenia?

• Zmieniają się nasze plany
• Tracimy wizję
• Tracimy entuzjazm
• Nie widzimy efektów

Każdy powód jest dobry. Niestety, zaniechanie działań, ma jeden efekt - nie osiągamy rezultatów. Często porzucamy plan by później żałować, że nie zbieramy owoców, które osiągneli inni. A jedyne co pozostało nam do zrobienia, to wytrwale pracować nad danym projektem.

Z drugiej strony oczywiście istnieje zagrożenie, że poświęcimy ogromne zasoby na projekt, który i tak nie przyniesie efektów.

To ryzyko, które sprawia, że rozpoczęcie i zakończenie projektu stanowią najtrudniejszą decyzję, zarówno dla początkujących przedsiębiorców, jak i doświadczonych managerów.

Ten wpis to tylko podjęcie tematu, chciałbym w nim zadać kilka pytań, na które będę odpowiadał w kolejnych wpisach:

• Kiedy warto podjąć ryzyko i zacząć działać?
• Co wpływa na nasze decyzje?
• Strach a ostrożność- czym się różnią?
• Jak rzetelnie ocenić własne postępy?
• Kiedy powiedzieć dość i zająć się czymś innym?

Książka nie musi być długa, by inspirować i przekazywać ważne informacje. Doskonałym przykładem maksymalnego przekazu w ograniczonej formie jest książka zasady prostoty Maedy. Na 100 stronach opisał on wiele ze swoich obserwacji na temat prostoty, zarówno stosowanej w opracowaniu stylistyki produktów jak i organizacji codziennego życia. Pokazując prostotę jako ważny aspekt poprawiający wydajność, a jednocześnie wprowadzającego harmonię w pozornie zbyt skomplikowaną przestrzeń.

W swojej książce Maeda skupił się na kilku obszarach, które dłużej opisał.
1.Ograniczaj – czyli zmniejsz ilość rzeczy, które wprost zajmują Twoją przestrzeń lub czas.
2.Organizuj – powiązanie informacji w grupy pozwala zapanować nawet nad największym chaosem.
3.Oszczędność czasu stanowi również formę prostoty. Jest to bardzo mocno podkreślona cecha przedmiotów i usług, w których oczekiwanie stanowi największą wadę.
4.Ucz się – w części tej Maeda analizuje, jaki wpływ na prostotę otaczających nas rzeczy ma wpływ nasza wiedza.
5.Różnice – czyli sens przedstawienia jakiejś cechy – np. Prostoty, wyłącznie na tle innej cechy. Nie ma prostoty bez skomplikowania, nie ma porządku bez chaosu.